Rozdział I; cz. 2: Prawda

  Wytrzeszczyłam oczy tak mocno, że aż zabolało. Z Nieba, dobry żart. Tylko że nie było mi do śmiechu - nie w takiej chwili. Zdawałam sobie sprawę, że to może być prawda.
- Nie zrozumcie mnie źle, nie chcę was wystraszyć. - odezwała się "Marie z Nieba" - Chodzi o to, że świat jest zupełnie inny, niż wam się dotąd wydawało.
Miałam ochotę zalać kobietę gradem pytań, wyrzucić z siebie wszystko, dać ujście nerwom, lecz ogarnął mnie tak niewiarygodny spokój, że przymrużyłam oczy w oczekiwaniu na opowieść.
- Możemy cię wysłuchać - odezwał się George - ale nie oczekuj, że od razu ci uwierzymy.
- Rozumiem, więc muszę was przekonać? A więc zaczynam - westchnęła i wzięła głęboki wdech - Nie jesteście już ludźmi.
 No tego to się nie spodziewałam. Przewidywałam, że to ona nie jest człowiekiem, no ale ja? Spojrzałam na moje ręce, nogi - wszystko normalne. Szybko jednak olśniło mnie i w panice pomacałam twarz - na szczęście była.
- Kontynuuj - szepnął wyraźnie zdenerwowany Will.
- Włada nami, i ogólnie wszystkim Pan - zamieszkujący Niebo ze wszystkimi podwładnymi. To On, wraz ze swoim bratem stworzył wszystko co nas otacza. Niestety, owy brat wkrótce zbuntował się, gdy Pan powołał do życia pierwszego człowieka. Wtedy pochłonęła go ciemność - stworzył sobie nowy dom - piekło, a siebie nazwał diabłem Lucyferem, panem ciemności, pragnącym za wszelką cenę zniszczyć ludzkość. Dlatego tworzy własnych poddanych - Emptych, nazywanych przez nas po prostu Ciemnymi. Są to ogromne potwory bez twarzy, które wysysają z ludzi duszę. Tak, ten stwór, którego spotkaliście, to był Ciemny - a w ramach samoobrony zaczęły się budzić wasze moce. Ale o tym porozmawia już z wami wasz nowy nauczyciel. Kontynuując, Empty żywią się duszami, ponieważ same ich nie posiadają. Lucyfer dla wygody zabrał im wolną wolę, uczucia czy rozum, więc nie możemy winić ich za to co robią - posiadają jedynie wolę przetrwania, która nakazuje im żywić się tym, co wyczuwają jako jedyne - czyli ludzką duszę.
 Gdy Ciemny wyssie taką duszyczkę, człowiek o niczym nie ma pojęcia. Dopiero gdy umrze, zamiast do Nieba błądzi pomiędzy tamtym światem a ziemią. Staje się Nicością, którą uratować mogą tylko Anioły.
 Nikt nie trafia do piekła - Lucyfer nigdy by na to nie pozwolił. Wszyscy pośmiertnie trafiają do Nieba, ale niekoniecznie żyje im się tam dobrze.
 Gdy człowiek wiódł uczciwe, przepełnione dobrem życie, w Niebie niczego, dosłownie niczego mu nie brakuje. Jeśli natomiast człowiek był nieuczciwy, czynił zło - będzie cierpiał przez jakiś czas. Gdy grzechy zostaną odpokutowane, wszyscy trafiają do Domu Ostatecznego, czyli krainy wiecznego szczęścia.
Omówmy Niebo - a raczej jego mieszkańców. Podzieleni są na Oddziały, które mają określone obowiązki.
Anioły - to one ratują Nicości krążące w międzyświatku. Jeżeli "pustka" po duszy przez 24 godziny nie zostanie uratowana przez Anioła, sama zamienia się w Ciemnego. Gdy natomiast zdąży uratować bidulę, odsyła go do Pokoju Powrotu, gdzie pracują tak zwani Czyściciele. Przywołują i "oczyszczają" (z plam które naniósł Empty) duszę nicości, aby ta mogła wejść do świata umarłych. Do Pokoju trafiają także wszystkie zabite Empty i pożarte przez nie dusze, które idą na "przechowanie".
Urzędnicy kontrolują Oddziały, aby sprawnie działały, oraz wyznaczają zadania. Zdarza im się też odrobinę kontrolować niektóre decyzje ludzi, na przekór Fatum - są to jednak nieistotne błahostki.
Fatum i jej Czarne Anioły - Fatum ustala los każdego człowieka, a Czarne Anioły, zgodnie z losem wyznaczonym przez Fatum, uśmiercają ludzi.
Ostatnim Oddziałem są Zwalczający - bardzo ważni, ponieważ "zabijają" Emptych. I wy się nimi staliście - dlatego nie można nazwać was ludźmi. - zamilkła na chwilę i przymknęła oczy - Teraz najgorsza wiadomość. Nie wiem jak wam to powiedzieć, a rzadko mi się to zdarza. No więc, wasze rodziny... nie możecie już do nich wrócić. Widzą was, ale już nie jesteście ludźmi. Narazilibyśmy ich na zbyt wielkie niebezpieczeństwo. Przykro mi.
  Zaschło mi w gardle. Nie, pojawił się tam jakiś wielki kluch, którego kawałek wpadł do żołądka, a następnie mocno ranił serce.
Mój tata, moja mama, młodszy brat... wszystko miało przepaść. Miałam już nigdy ich nie zobaczyć, nie porozmawiać z nimi, nawet pożegnać... Naprawdę, nie było innego wyjścia?!
Ze łzami w oczach podniosłam jak dotąd opuszczoną głowę, by móc spojrzeć na Marie - jednak ona spoglądała w Niebo marszcząc brwi.
- Rozumiem... rozumiem... - mruknęła do siebie. Albo tylko mi się wydawało, że do siebie.
- Słuchajcie! Wiem, że to dla was trudne, ale weźcie się w garść! Musimy jak najszybciej znaleźć wam nauczyciela, przeczuwamy coś złego. Czy mogę zabrać was już do Nieba? - wstała i uśmiechnęła się zachęcająco.
- Tak, proszę pani! - krzyknęliśmy równo.
- Mówcie mi Marie - zaśmiała się i znikąd pojawiła się w jej dłoni złota klamka. Zaczęłam zastanawiać się, skąd się wzięła i po jakie licho gdzieś ją nosiła, ale zaniemówiłam z wrażenia.
Marie "powiesiła" przedmiot w powietrzu jak na niewidzialnych linkach. I oto przed nami stały już wielkie, srebrzystobiałe wrota. Marie machnęła ręką, jakby kogoś nam przedstawiając - To co - uśmiechnęła się szeroko - Zapraszam do Nieba!

Rozdział I; cz. 1: Pierwsze spotkania

  Po zajęciach miałam zamiar iść na siatkówkę. Mijał trzeci miesiąc szkoły, ogólnie nudy, zero fajnych ludzi. Tak mi się wydaje. Głównie zwracam uwagę na to, jak ktoś reaguje na moje angielskie imię i nazwisko. Na razie nikt nie zdał tego "egzaminu".
  Wuefistka już czekała. Obok niej stały trzy osoby - dziewczyna i dwóch chłopaków. 
- Dzień dobry, Alice! - przywitała mnie nauczycielka. Oczywiście wszyscy tam obecni uczniowie spojrzeli na mnie tym idiotycznym wzrokiem - chyba że miałam już na tym punkcie świra, co było bardzo prawdopodobne.
- Proszę, ustaw się na pozycji przyjmującego. Zaraz zaczynamy grę. 
 Po chwili doszła jeszcze czwórka innych uczniów. Rozpoczął się mecz. Grałam po stronie tych o "prawdopodobnie idiotycznym spojrzeniu". Jeśli nawet taki był, to zainteresowanie moją osobą chyba minęło.
 Gra szła nam wyjątkowo dobrze. Świetnie ze sobą współpracowaliśmy, jakbyśmy znali się od urodzenia. To było dziwne, jak zresztą wszystko w moim życiu.
 Jednym z przykładów mojej "dziwności" były nasilające się bóle, może skurcze, w całym moim ciele, odkąd skończyłam 13 lat. To już 3 miesiące - był 29 grudnia. Oczywiście, aby naraz wszystkich do siebie zniechęcić, musiało się to zdarzyć w dniu dzisiejszym, na siatkówce. 
 Wszystko zaczęło mnie boleć - ciało mi zdrętwiało, ale w nogach i kręgosłupie straciłam czucie. Upadłam na ziemię, nie mogąc utrzymać się na nogach. Skrzywiłam się z bólu. Nogi i plecy, w których niestety odzyskałam czucie rozpoczęły boleśnie mrowieć, które po chwili zmieniło się w piekielne pieczenie. Powoli z bólu traciłam przytomność. 
 Ocucił mnie lodowaty przedmiot umiejscowiony na mojej głowie. Z zamiarem pozbycia się owego czegoś chciałam podnieść rękę, jednak mięśnie odmówiły mi posłuszeństwa.
Powolutku otworzyłam oczy. Oślepił mnie blask żyrandola w jakimś i tak już wystarczająco jasnym pomieszczeniu.
- Alice, obudziłaś się już? Czy coś cię boli? - pielęgniarka najwyraźniej się martwiła. 
- Już dobrze - wyjąkałam. Głos miałam zachrypnięty. Znów spróbowałam podnieść rękę i, o dziwo, udało się! Teraz jednak nie wiedziałam, co z tą podniesioną ręką począć, bo zimno na czole przyjemnie chłodziło rozgrzaną głowę. Postanowiłam podrapać się więc po nosie.
- Alice, dobrze już? - powiedziała jakaś dziewczyna. Obróciłam głowę w stronę, z której dobiegał głos.
Dopiero teraz zobaczyłam troje współzawodników z boiska siedzących na podłodze w rogu. 
- Tak, wszystko już dobrze. - odpowiedziałam zgodnie z prawdą. - Czy mogłabym prosić o szklankę wody?
  Po wypiciu zimnego płynu chwilę posiedziałam, aby nabrać sił. Gdy poczułam przypływ energii, grzecznie podziękowałam pielęgniarce i oznajmiłam, że wybieram się do domu. Już sięgałam do drzwi, jednak zatrzymało mnie ramię kobiety, która patrzyła na mnie głupawo. 
- Czy sądzisz, że puszczę cię samą? - była wyraźnie rozbawiona i zdziwiona.
- Proszę pani, my możemy ją odprowadzić - zabrał głos wysoki, dobrze zbudowany chłopak.
- Ach, no więc dobrze. Ale dopilnujcie, żeby doszła do domu! - usiadła przy swoim biurku, zapisując coś w notesie.
Obu chłopców złapało mnie pod ramiona. Poczułam się trochę niezręcznie - poradziłabym sobie sama. Już chciałam zaprotestować, ale oni prowadzili mnie po schodach. Uważając, aby się nie potknąć, zapomniałam o zażenowaniu.
 Szliśmy jak w dziwnym pochodzie. Pierwsza dziewczyna, potem ja, a kilka centymetrów za mną chłopcy. W tym czasie zdążyłam zauważyć, że osoba idąca przede mną ma przepiękne, czarne włosy, które idealnie proste, sięgały jej do pasa. Nagle, jakby czytała w moich myślach, odwróciła się w moją stronę.
 Miała prostą grzywkę sięgającą linii brwi. Jej ciemnobrązowe oczy były trochę podłużne, a nos odrobinę szpiczasty. Pełne, różowe usta były mocno zaciśnięte ale wyrażające przyjacielskie nastawienie, tak samo jak oczy. Cerę miała ciemną, a policzki lekko zaróżowione. Na oko była troszkę ode mnie wyższa i lepiej zbudowana, co stwierdziłam, pomimo zimowej kurtki. Zacisnęła pięści i wzięła głęboki wdech.
- Co tak naprawdę stało ci się wtedy, na sali gimnastycznej?
Serce zabiło mi szybciej. Nie wiedziałam co odpowiedzieć.
- Emn... miałam skurcz. - zadziwiła mnie beznadziejność mojej własnej odpowiedzi.
- Proszę, powiedz prawdę, bo być może cierpimy na to samo. - spojrzała na mnie błagalnie.
- No dobrze, więc... całe ciało mi zdrętwiało... ale w nogach i kręgosłupie początkowo straciłam czucie, co po chwili zamieniło się w palenie, pieczenie... nie wiem nawet jak to nazwać. - wyznałam szczerze.
- Rozumiem... - zamyśliła się - ja mam tak samo, tylko że z dłońmi. 
- Jak was tak słucham, to ja mam tak samo - z ramionami - przypomniał o swojej obecności osiłek.
- Boże, ja mam tak samo z głową! - dodał okularnik, jak dotąd milczący.
Wszyscy zaczęliśmy rozmyślać intensywnie. Coś się działo, a my nie mieliśmy pojęcia co. Typowe u nastolatków. 
- Ach, tak w ogóle to jestem Sarah - przerwała ciszę pięknowłosa. 
- Haha, zupełnie zapomniałem się przedstawić! - Zaśmiał się mięśniak - jestem George - ukłonił się szarmancko.
- Ja jestem Will - wyszczerzył zęby okularnik.
Zastanawiało mnie jedno - czemu wszyscy mamy angielskie imiona?! Sarah mnie wyprzedziła.
- Wszyscy pochodzicie z Wielkiej Brytanii?! Jak to możliwe?!!!
- Nie wiem, ale to jest nawet fajne - odpowiedział George. 
- W sumie, to tak - dodał Will.
Zaczęliśmy się śmiać i rozmawiać o swoim pochodzeniu. Okazało się, że wszyscy przeprowadzili się, gdy mieli około 4-5 lat - tak samo jak ja.
 Sielankę przerwał huk pękającej szyby pobliskiego mieszkania. Spojrzeliśmy w tamto miejsce i serce zamarło nam ze strachu. Stał tam wysoki na dobre 4 metry, człowiekopodobny stwór. Tyle, że on nie miał twarzy. Myślałam, że zemdleję ze strachu. Wtedy to nastąpiło znowu - ból w kończynach i brak czucia w kręgosłupie oraz nogach, Gdy upadałam, kątem oka zauważyłam, że moi nowi znajomi też zwijają się z bólu. Nagle śmignęło coś różowego, rozległ się ogromny huk, coś trzasnęło i straciłam przytomność.
  Otworzyłam oczy. Leżałam na twardym betonie. Czułam się jak przed atakiem, więc usiadłam. Od razu tego pożałowałam, bo zakręciło mi się w głowie. 
- O, obudziła się już nasza Alice! - nieznajomy głos był radosny i ciepły. Spojrzałam w stronę z której dobiegał i znowu zakręciło mi się w głowie.
 Na krawężniku siedziała sobie z gracją różowowłosa kobieta. Była piękna - ubrana w beżową sukienkę do kolan uśmiechała się do mnie szeroko. Różowe kosmyki sięgały jej ramion - przedziałek na środku głowy dodawał nieznajomej uroku. Zauważyłam jeszcze, że ma nienaturalne, jaskrawożółte oczy. Trochę się wystraszyłam, ale strach ustąpił miejsca ciekawości.
- Kim pani jest? I skąd zna pani moje imię? - zapytałam lekko nieprzytomnym głosem. Przy okazji odnalazłam wzrokiem moich przyjaciół - wszyscy już siedzieli i przyglądali mi się zaniepokojeni. Posłałam im porozumiewawczy uśmiech, który miał znaczyć "Spoko, już wszystko ze mną w porządku!". Chyba zrozumieli, bo go odwzajemnili. 
Teraz wszyscy patrzyliśmy w stronę kobiety. Nadal siedziała spokojnie na krawężniku.
Wtedy to właśnie odkryłam coś bardzo niepokojącego - był grudzień, więc zima. Zegar na pobliskim wieżowcu wskazywał 17:40, powinno być ciemno jak w grobie - tu natomiast jasno było jak w południe. Dodatkowo nie miałam na sobie kurtki, która teraz spełniała rolę mini-krzesełka. I było mi wystarczająco ciepło. 
- Jestem Marie - zaczęła nieznajoma - i jestem z Nieba.

Prolog

  Przypatrywałam się ich walce spokojnie - byłam pewna, że Sarah bez problemu sobie z nim poradzi. Była przecież najlepsza w walce z mieczami. Jak na razie szło jej znakomicie.

To stało się w ułamku sekundy - już mogła trafić go w serce - był zupełnie nieosłonięty i bezbronny - jednak ona zawahała się - nigdy nie lubiła zabijać, pomimo, że były to potwory. Gdybym wiedziała, jak to się potoczy zdążyłabym zeskoczyć z drzewa i odepchnąć ją na bok. 

W następnej sekundzie Sarah osuwała się na chodnik, a wielki, przerażający Empty podnosił rękę z wielką siekierą, szykując się do ostatniego uderzenia w bezbronną, krwawiącą ofiarę...